قرن‌ها، «حکومت حق» مظلوم‌ترین واژه بود و «حق» از «حق حکومت» محروم ! و «ولایت عدل» به آرمانی رؤیایی می‌ماند. طعم عدالت علی (ع) در گرمای نیمروز کوفه به کاممان بود و «حکومت حق» حسین (ع) را در صحرای کربلا نظاره‌گر بودیم.

در شبی به درازای 1400 سال، خواب حکومت حق و عدل را می‌دیدیم و این رؤیا در «انقلاب اسلامی» تعبیر شد.

خطبه‌های جهادیه‌ی علی (ع) را در صفین‌ها، جمل‌ها و نهروان‌های انقلابمان، دست‌مایه‌ی شور و حماسه می‌ساختیم و بینی کوفیان زمان را به خاک می‌مالیدیم.

تعقیب هر نمازمان، بیعت و پیمان با وفا و شهادت بود و خواهران و برادرانمان در حفظ و حراست از انقلابمان، زینب‌گونه هر رنجی را به جان می‌خریدند.

امید داشتیم سلسله‌ی انتظارمان به آن منتَظَر موعود برسد و بیعت ما به سر حلقه‌ی ولایت وصل شود.

اما تقدیر چیز دیگری بود ...

حال ما جوانان انقلابی در تلاشیم تا انقلابی دیگر به پا کنیم. انقلابی که رهبرش کسی نیست جز همان مهدی موعود (عج) که وعده آمدنش در کتب آسمانی داده شده.

یا صاحب الزمان !

بیا ... بیا که جهان عمریست در انتظار توست !